Urush (1941 - 1945). TO‘Y: SHAROF VA XURSAND
Sharof Rashidov ko‘ngilli sifatida frontga jo‘nab ketayotganida, vokzal maydonchasida shunday degan: “Amaki, iltimos, dada, sizdan ham so‘rayman, Xursandoyni Jizzaxga olib keting. Agar tirik va sog’lom qaytib kelsam, biz birga bo‘lamiz”. Xursandoy Sharof Rashidovning shogirdi bo‘lib, maktabdan so‘ng u ham Samarqand Davlat universitetining tarix fakultetiga o‘qishga kirgan edi.
U VA YOSH SHAROF RASHIDOV O‘RTASIDA SЕVGI PAYDO BO‘LISHI HAQIDA SHUNDAY DЕDI: “AYTISHIM KЕRAKKI, SЕVGIDAN BOSHQA YANA BIR QUDRATLI KUCH BOR EDI, UNI TASVIRLASH MЕN UCHUN QIYIN. CHUNKI TAQDIR BIZNI BOG’LASHIDAN OLDIN SHAROF AKA MЕN UCHUN OTAM, ONAM VA AKAM EDI... SHAROF AKA FRONTGA KЕTGANDA, MЕN ALLAQACHON OTA-ONASIZ QOLGAN EDIM. MЕNING YAGONA TAYANCHIM FAQAT U, MЕNING USTOZIM EDI. EHTIMOL, BU SIZ SO‘RAYOTGAN SЕVGI YOKI EHTIMOL BU TAQDIRDIR”.
Sharof Rashidov va Xursandoy 1942 yilning kuzida turmush qurishdi va 1943 yilning avgustida ularning birinchi qizi Sayyora tug’ildi. Oiladagi quvonchli voqealarga fojia soya soldi - 1944 yilning 3 iyul kuni Sharof Rashidovning qarindoshi va do‘sti Hamid Olimjon avtohalokatda vafot etdi. O‘sha paytda Hamid Olimjon juda mashhur shoir edi.
1945 yilda uning birinchi “Qahrim” deb nomlangan she’rlar to‘plami nashr etildi.
1951 yilda o‘zbek kolxozchilarining og’ir urush davridagi qahramonliklariga bag’ishlangan “G’oliblar” romani nashr etildi, unda Sharof Rashidov front orti va front o‘rtasidagi yaqin aloqa va birlikni, xalq va mamlakat hayotini, tengdoshlarini o‘ylantirayotgan va qahramonlikka undayotgan voqealarni ko‘rsatishga intildi.
