70-ЙИЛЛАРНИНГ БОШИГА КЕЛИБ, ЎЗБЕКИСТОН СССР ТАРКИБИДАГИ ИҚТИСОДИЁТ СОҲАСИ РИВОЖЛАНГАН СТАБИЛ РЕСПУБЛИКАЛАРДАН БИРИГА АЙЛАНГАН ЭДИ.
Инқилобга қадар Туркистон саноатида бир қатор кичик корхоналар бўлган. Ҳозирги Ўзбекистон республикасида минглаб саноат корхоналари бор. Республикада машинасозлик, энергетика, кимё, нефть, кўмир, газ, тоғ-кон, металлургия, енгил, озиқ-овқат, қурилиш индустрияси каби кўплаб тармоқлар жадал ривожланди. 1971 йилда саноат ишлаб чиқариш ҳажми 1924 йилдаги яъни Ўзбекистон ССР ташкил топган йилдаги даражадан 119 баравар кўп бўлган. Ўзбекистонда озиқ-овқат ва қишлоқ хўжалиги маҳсулотлари қардош республикаларга нисбатан кўпроқ эди ва дунёнинг 70 мамлакатига экспорт қилинган”, деб ёзган эди Шароф Рашидов кейинчалик “Литературная газета” нашрида.
1972 йилда Сирдарё гидроэлектростанциясининг биринчи ва Чорвоқсой гидроэлектростанциясининг тўртинчи трубалари ишга туширилди. Сирдарё, Андижон вилоятлари ва Қорақалпоғистон автоном республикаларида янги пахта заводлари қурилди. Тошкентда янги пойабзал фабрикаси ишга туширилди. 1973 йилда Самарқанд шаҳрида холодильник ишлаб чиқарувчи завод, Тошкентда Волжск автомобиль заводи филиали фойдаланишга топширилди. Енгил саноат соҳасини ривожлантириш учун биринчи галда Бухоро пахта-қоғоз комбинати, Навоий, Тахтакўпир ва Чортоқ пахта тозалаш заводларини ишга тушириш чора-тадбирлари кўрилди.
Турар-жой комплекслари сони ошди. 1972 йилда давлат маблағлари эвазига Ўзбекистон аҳолиси учун 100 мингта квартира тақдим этилди ва 5217 минг квадрат-метрдан иборат индивидуал уй-жой фойдаланишга топширилди. 601 минг кишининг яшаш шароити яхшиланиб, уларга уй-жой бепул берилди.
БУ ХИЗМАТЛАРНИНГ БАРЧАСИ ШАРОФ РАШИДОВНИНГ ЎЗБЕКИСТОН ХАЛҚИ ОЛДИДАГИ ОБРЎ-ЭЪТИБОРИНИ ОШИРДИ. УНИНГ ХИЗМАТЛАРИ МУНОСИБ ТАҚДИРЛАНДИ: 1972 ЙИЛДА У “ХАЛҚЛАР ДЎСТЛИГИ”, 1974 ЙИЛДА ЭСА “ОКТЯБРЬ РЕВОЛЮЦИЯСИ” ОРДЕНЛАРИ БИЛАН ТАҚДИРЛАНДИ.
Yetmishinchi yillarning boshlarida O‘zbekistonda odamlarning yashash tarzi yaxshi bo‘lgan: 1972 yilda ishchilar va xizmatchilarning o‘rtacha oylik maoshi 121,2 rublni tashkil etdi. To‘lovlar va imtiyozlar o‘sib borardi, oziq-ovqat narxi o‘zgarmas edi.
Keyinchalik, bu davrni “turg’unlik”deb atashdi – iqtisodiy nuqtai nazardan, bu turg’unlik ijobiy hodisa sifatida qabul qilinishi kerak, zotan odamlar barqaror hayot kechirishgan.
